تعریف مستند کلاسیک 

سبک سینمای کلاسیک در مستند، یکی از ساختاری‌ترین و سنتی‌ترین فرم های فیلم مستند است. این سبک به وضوح بر تصویر و روایت استوار است. طرح اصلی توسط شخصیت ها پیش می رود و اتفاقات در تدوین یکپارچه فیلم نمایان میشود.

این نوع فیلم های مستند معمولا بیشترین استفاده را در روایت های آموزشی دارد که از مشهورترین این فیلم ها می‌توان به فیلم« نامه شبانه » ساخته جان گریسون اشاره کرد که همراه با ریزترین جزئیات نشان می داد که چطور نامه ها با قطار شبانه جا به جا می شوند. سکانس های این نوع فیلم ها بطور معمول شدیداً کنترل شده است و احساسات در این نوع فیلم ها کمتر به چشم میخورد و اغلب همه چیز کاملاً رسمی است.

نشانه های رئالیسم در فیلم های مستند کلاسیک توسط، کارگردان در فیلم گنجانده میشود که معمولا در بخش های مختلف فیلم در لوکیشن های گوناگون پخش میشود تا هرچه بیشتر فیلم را واقعی نشان دهد.

سالهای بسیاری است که سبک های مختلف فیلم مستند وارد میشود، تکامل می یابد و بعد ناگهان از مد می افتد و دیگر اثری از آن نمیبینیم. این سبکها معمولا بر اساس اخبار جاری روز و بر اساس موضوعات رمانتیک، واقعی یا تبلیغی شکل میگیرد. اما سبک های اصلی همیشه ماندگارند.

شیوه توضیحی (expository mode) یا مستند های کلاسیک:  

 هدف از مستند توضیحی، ایجاد بحث و خطاب مستقیم است. تصویر نقش درجه اول ندارد.  این نوع فیلم، بدنبال طرح یک استدلال است، بنابراین قطعات متنوعی از جهان تاریخی و یا قطعات آرشیوی و غیره را در کنار هم می گذارد تا بحث و  استدلالی را به پیش ببرد. گفتار و تکنیک صدای خارج از تصویر (voice over) و یا قرار گرفتن میان نویس ها، چسب این تکه های واقعیت است.

مستندساز مخاطب خود را از طریق گفتار و شکل روایی ای که به آن می بخشد تحت تأثیر قرار می دهد. به ما می گوید که در باره اسناد چگونه بیاندیشیم.  تدوین عمدتاً به دنبال تداوم بحث است نه تداوم تصویری. بر واقع بینی و استدلال مناسب تأکید  می ورزد. در واقع فیلم مستند توضیحی را زیادی آموزنده می دانند. یعنی مستند ساز  با اتخاذ  چنین هدفی ، مخاطب خود را  به نظر گاه خاصی تشویق و یا ترغیب می کند.(تهامی نزاد در سایت مرکز گسترش)